Ilang taon na ang lumipas, pero may mga alaala talagang ayaw magpalibing sa panahon. Kahit pilitin mong kalimutan, kahit ilang beses mong sabihin sa sariling tapos na ang lahat, may isang gabi na paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip—parang sugat na natuyuan na sa labas pero sariwa pa rin sa loob. Ito ang kuwento ng isang gabing inakala kong simpleng pagkakamali lang, pero unti-unti kong napagtanto na iyon pala ang magiging simula ng pinakamasalimuot na lihim sa buhay ko.
Tawagin na lang ninyo akong Melody. Noong mangyari ang lahat, halos dalawang taon na kami ng boyfriend kong si Justin. Hindi man perpekto ang relasyon namin, kampante ako noon na siya na talaga ang lalaking makakasama ko sa hinaharap. Kaya nang yayain niya akong sumama sa kanilang probinsya para sa piyesta, hindi na ako nagdalawang-isip. Sa isip ko, isa iyong pagkakataon para mas mapalapit ako sa pamilya niya, lalo na't seryoso na kami sa isa't isa.
Pagdating namin doon, dama agad ang saya ng piyesta. Maingay ang paligid, masigla ang mga tao, punong-puno ng pagkain ang mga mesa, at halos lahat ay may hawak na inumin. Doon ko rin mas nakilala ang ama ni Justin na si Mang Dante. Tahimik siyang tao, hindi palaimik, pero may bigat ang presensya. Iyong tipong hindi mo kailangang marinig magsalita para maramdaman mong siya ang isa sa mga haligi ng tahanan. Maayos ang pakikitungo niya sa akin, at wala akong anumang dahilan para mag-isip nang masama.
Pagsapit ng gabi, lalo pang naging masaya ang pagdiriwang. Nagkaroon ng inuman sa labas. Hindi talaga ako malakas uminom, pero dahil sa kantyawan at tuksuhan ng mga kamag-anak ni Justin, napadami ang nainom ko. Sa umpisa, maayos pa ako, pero kalaunan ay naramdaman kong umiikot na ang paligid. Mabigat na ang ulo ko, at parang hindi ko na kayang sumabay pa sa ingay at tawanan. Kaya nagpaalam akong magpapahinga muna.
May inihandang kuwarto para sa akin dahil ayaw nilang mahirapan ako. Malaki iyon at tahimik, kaya pagpasok ko pa lang ay halos bumigay na agad ang katawan ko sa pagod at hilo. Nakahiga ako roon sa dilim, pilit pinapakalma ang sarili, habang unti-unting nilalamon ng antok at tama ng alak ang ulirat ko.
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakahiga roon nang maramdaman kong may pumasok sa kuwarto. May bigat na umupo sa kama, kasunod ang init ng katawan ng isang taong humiga sa tabi ko. Sa pagkalito at sa paniniwalang si Justin iyon, hindi na ako nag-isip pa. Hindi malinaw ang lahat sa alaala ko—ang natatandaan ko lang, sa isip ko noon, ang katabi ko ay ang lalaking mahal ko. Ang taong pinagkakatiwalaan ko. Ang taong akala ko'y karugtong ng mga pangarap ko.
Kinabukasan, nagising ako sa sinag ng araw na tumatama sa aking mukha. Mabigat pa rin ang pakiramdam ko, pero nang igalaw ko ang ulo ko at tignan ang katabing natutulog sa kama, parang huminto ang tibok ng puso ko. Hindi si Justin ang nasa tabi ko.
Si Mang Dante.
Nanigas ang buong katawan ko. Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako makahinga. Para akong nilamon ng katahimikan ng umagang iyon. Gusto kong sumigaw, pero walang boses na lumabas. Nanginginig akong tumayo, hinanap ang mga damit ko, at pilit inuunawa kung paano nangyari ang lahat. Doon ko lang napagtanto ang buo kong pagkakamali. Sa sobrang kalasingan pala ni Justin, nakatulog siya sa sala kasama ang mga pinsan niya. At ang kuwartong inakala kong pansamantala lang na pahingahan ay mismong silid pala ni Mang Dante.
Hindi ko alam kung may alam ba siya sa nangyari. Hindi ko alam kung lasing din ba siya nang gabing iyon. Hindi ko alam kung nagkamali lang ba kami pareho ng inakala, o may isang katotohanang ayaw kong harapin. Ang alam ko lang, hindi ko kayang manatili roon kahit isang minuto pa. Nagdahilan ako kay Justin na may emergency sa amin at kailangan kong umuwi agad. Litong-lito siya sa bigla kong desisyon, pero hindi na ako nagbigay ng paliwanag.
Pag-uwi ko, doon nagsimula ang totoong bangungot. Araw-araw akong binabagabag ng konsensya at takot. Hindi ko matingnan nang diretso si Justin sa tuwing magkausap kami. Ramdam niyang may nagbago, pero ang lagi ko na lang sinasabi ay pagod ako, stressed, at maraming iniisip. Hindi ko masabi ang totoo dahil ako mismo, hindi ko matanggap ang nangyari.
Ilang linggo ang lumipas, may mga pagbabago sa katawan kong hindi ko na kayang ipagkibit-balikat. Madalas ang pagkahilo ko sa umaga. Madali akong masuka. At higit sa lahat, hindi dumating ang regla ko sa inaasahang panahon. Noong una, pilit kong kinumbinsi ang sarili na baka epekto lang iyon ng matinding stress. Pero habang lumilipas ang mga araw, mas lumalalim ang kaba sa dibdib ko.
Hanggang sa isang araw, bumili ako ng pregnancy test nang palihim. Halos hindi ko na maipasok nang maayos ang susi sa pinto ng banyo dahil sa panginginig ng kamay ko. Ilang minutong paghihintay lang iyon, pero pakiramdam ko ay buong buhay ko na ang nakasalalay.
Dalawang guhit.
Napatulala ako. Parang biglang gumuho ang lahat ng pinanghahawakan ko. Napaupo ako sa sahig at tahimik na umiyak. Hindi ko alam kung ano ang uunahin kong maramdaman—takot, hiya, galit, o panghihinayang. Isang iglap lang, pero pakiramdam ko'y habang-buhay ko iyong papasanin. Paano ko sasabihin kay Justin? Paano ko ipapaliwanag na ang batang dinadala ko ay maaaring hindi sa kanya? At higit sa lahat, paano ko haharapin ang katotohanang ang lalaking posibleng ama ng batang iyon ay ang sarili niyang ama?
Ilang araw akong halos hindi kumain at hindi makatulog. Pinag-isipan ko ang lahat. Tumingin ako sa salamin at hindi ko na makilala ang babaeng nakaharap sa akin. Hindi na ako ang Melody na dati'y masaya at puno ng pangarap. Para na akong taong nabubuhay lang para magtago.
Sa huli, napagdesisyunan kong kailangan kong harapin si Mang Dante. Hindi dahil gusto ko ng eskandalo, kundi dahil pakiramdam ko, mababaliw ako kung mananatili akong mag-isa sa lihim na iyon. Pumunta ako sa probinsya nang hindi alam ni Justin. Doon ko siya nadatnan sa bukid, tahimik na nagtatrabaho gaya ng dati.
Pagkakita niya sa akin, nagulat siya. Tinanong niya kung bakit ako naroon at bakit wala si Justin. Hindi ako agad nakasagot. Kinuha ko lang ang pregnancy test sa bag ko at iniabot sa kanya. Nang makita niya ang resulta, kitang-kita ko ang pagbabago sa mukha niya. Nawala ang tikas at katahimikan. Napalitan iyon ng takot na hindi maitago.
"Positive po," mahinang sabi ko. "Buntis ako."
Sandali siyang natahimik. Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat noon—ang katahimikang namagitan sa amin o ang katotohanang pareho naming alam na may isang buhay na posibleng produkto ng gabing ni isa sa amin ay hindi kayang balikan nang walang sakit.
Sa mga oras na iyon, doon ko tunay na naunawaan na may mga lihim na kahit ilibing mo nang buhay, hahanap at hahanap ng paraan para sumingaw. At kapag nangyari iyon, hindi lang puso ang sinisira nito—pati tiwala, pamilya, at pagkatao. Hanggang ngayon, dala-dala ko pa rin ang bigat ng gabing iyon. Hindi dahil gusto kong balikan, kundi dahil may mga sugat na hindi naghihilom sa paglipas ng panahon. Natututo ka lang mamuhay habang unti-unti kang binabago ng alaala.